Անվերջ սկրոլի և ուշադրության կրճատվող տևողության դարում գրքի ակումբ ստեղծելը կարող է թվալ լուռ, բայց արմատական քայլ։ Գրքի ակումբը միայն կարդալու մասին չէ․ այն դանդաղելու, միասին մտածելու և հետաքրքրասիրությամբ միավորված փոքր համայնք ձևավորելու մասին է։ Անկախ նրանից՝ ձեր նպատակը մտավոր զարգացումն է, սոցիալական կապերը կամ պարզապես ընթերցման համար պաշտպանված ժամանակ ստեղծելը, լավ կառուցված գրքի ակումբը […]
Քչաթիվ են այն քրեական պատմությունները, որոնք ունեն նույնքան անհանգստացնող նրբագեղություն, որքան «Տաղանդավոր պարոն Ռիփլին»։ Պատրիսիա Հայսմիթի 1955 թվականին առաջին անգամ հրատարակված վեպը, որը հետագայում ստացել է մի շարք կինեմատոգրաֆիկ մեկնաբանություններ (ամենահայտնին՝ Էնթոնի Մինգելլայի 1999 թվականի ֆիլմը), դասական թրիլլեր չէ՝ կառուցված «ով է հանցագործը» հարցի շուրջ։ Մենք բավական վաղ ենք հասկանում, որ Թոմ Ռիփլին ունակ է […]
Մոգական ռեալիզմը ժամանակակից գրականության ամենահայտնին և ազդեցիկ ձևերից մեկն է։ Այն դժվար է սահմանել մեկ պարզ ձևակերպմամբ․ մոգական ռեալիզմը գոյություն ունի իրականի և երևակայականի, պատմականի և առասպելականի, առօրյայի և արտասովորի սահմանագծին։ Ի տարբերություն ֆանտաստիկայի՝ այն չի ստեղծում նոր աշխարհներ հատուկ օրենքներով, այլ աննկատ փոխում է մեր ընկալումը արդեն գոյություն ունեցող իրականության մասին՝ թույլ տալով, որ […]
Երբ Վոլտերը 1759 թվականին հրապարակեց «Կանդիդ կամ Օպտիմիզմը», Եվրոպան ապրում էր ինտելեկտուալ բարձր ինքնավստահության շրջան։ Լուսավորականությունը խոստանում էր բանականություն, առաջընթաց և մարդու կատարելագործում։ Փիլիսոփաները ձևավորում էին համակարգեր, որոնց նպատակն էր աշխարհը ներկայացնել որպես տրամաբանական և ներդաշնակ ամբողջություն։ Այդ համակարգերից ամենաազդեցիկներից մեկը Գոթֆրիդ Վիլհելմ Լայբնիցի փիլիսոփայությունն էր, ըստ որի մենք ապրում ենք «բոլոր հնարավոր աշխարհներից լավագույնում»։ […]
Քիչ կերպարներ են գրականության մեջ անցել այնքան բարդ ու բացահայտիչ փոփոխության ճանապարհ, որքան կանացի գլխավոր կերպարը։ Տասնիններորդ դարի զուսպ, բարոյական փորձությունների ենթարկվող հերոսուհիներից մինչև ժամանակակից արձակի հոգեբանորեն բազմաշերտ, սոցիալականորեն ներգրավված կանայք՝ կանացի կերպարները մշտապես հանդիսացել են իրենց ժամանակի հայելին՝ իրենց մեջ կլանելով դրա վախերը, սահմանափակումներն ու ձգտումները։ Շարլոտ Բրոնտեի «Ջեյն Էյր» (1847) վեպից մինչև Էմմա […]
Սթիվեն Քինգի «Ընտանի կենԹանիների զերեզմանոցը» վեպը հաճախ համարվում է նրա ամենամռայլ գործերից մեկը — և դա պատահական չէ։ Թեև ստեղծագործությունը պարունակում է դասական սարսափ ժանրին բնորոշ բոլոր տարրերը՝ մռայլ գերեզմանոց, մահացածների վերածնունդ, անընդհատ կախված սպառնալիքի զգացում, իրական սարսափը ծնվում է ոչ թե հրեշներից կամ բռնության տեսարաններից, այլ շատ ավելի խորքային ու անհանգստացնող մի զգացումից՝ վշտից։ […]
Երբ Ջորջ Բեռնարդ Շոուի «Պիգմալիոն» պիեսը առաջին անգամ բեմադրվեց 1913 թվականին, այն անմիջապես ընկալվեց ոչ միայն որպես բարքերի նրբագեղ կատակերգություն։ Սրամիտ երկխոսությունների և թատերական թեթևության ներքո թաքնված էր խիստ սոցիալական քննադատություն՝ ուղղված Էդվարդյան Անգլիայի դասակարգային հիերարխիաներին, «սոցիալական կատարելագործման» բարոյականությանը և լեզվի մեջ թաքնված իշխանության մեխանիզմներին։ Ավելի քան մեկ դար անց «Պիգմալիոն»-ը շարունակում է մնալ զարմանալիորեն […]
Հարումի Մուրակամիի «Գիշերաժամ» վեպը հաճախ բնութագրվում է որպես նրա ամենախորհրդավոր ու կամերային գործերից մեկը՝ համեմատաբար ավելի համեստ ծավալով, քան «Կաֆկան ծովափին» կամ 1Q84-ը։ Սակայն այս զուսպ կառուցվածքի ներսում թաքնված է ժամանակակից օտարվածության խիստ ճշգրիտ ու խորքային պատկերը՝ մի վիճակ, որն այսօր նույնքան արդիական է, որքան վեպի առաջին հրապարակման պահին։ Վեպի գործողությունները գրեթե ամբողջությամբ տեղի են […]
Քսաներորդ դարի քիչ վեպեր կան, որոնք ընթերցողին նույնքան ուժգին են ներգրավում, որքան Միխայիլ Բուլղակովի «Վարպետը և Մարգարիտան» ստեղծագործությունը։ Ստեղծված լինելով Ստալինյան ԽՍՀՄ-ի ճնշող մթնոլորտում և հրապարակված միայն հեղինակի մահից հետո՝ այս վեպը ժամանակի ընթացքում դարձել է համաշխարհային գրականության ամենանշանավոր գլուխգործոցներից մեկը։ Գերբնական քաոսի, փիլիսոփայական խորության, սուր սատիրայի և ողբերգական սիրո համադրությունը նրան հաղորդում է ժամանակից […]
Գլոբալ աշխարհում ուշադրության, ներդրումների, զբոսաշրջության և տաղանդների համար մրցակցությունը այլևս չի սահմանափակվում միայն ենթակառուցվածքներով, տնտեսական ցուցանիշներով կամ աշխարհագրական դիրքով։ Ավելի ու ավելի հաճախ քաղաքի հեղինակությունը ձևավորվում է նրա մշակութային պատմության միջոցով՝ ինչպես է այն պատմվում, ով է պատմում և ինչ հարթակներով։ Այս համատեքստում հրատարակչական գործունեությունը՝ իր ամենալայն իմաստով, դառնում է հիմնարար գործոն։ Գրքերը, ամսագրերը, թվային […]
